The Manhattan Project

Door op op Reviews, 2 More

The Manhattan Project: bombs away!

Laten we wel wezen, oorlog is niet lachen. Niemand vindt dat. Niemand ligt helemaal in een deuk om duizenden doden op een slagveld. Niemand die gniffelt bij het idee jaren in loopgraven te moeten doorbrengen, je voeten verrot, je kameraden uit elkaar te zien schieten, een wanhopige last stand te moeten maken. Zelf diegenen die oorlog starten niet – oorlog is in hun ogen noodzakelijk, voor een hoger doel – of dat nu gaat om bevrijding van onderdrukking, het voor eens en voor altijd duidelijk maken welke God nu eigenlijk de echte is of het vastleggen van rechten op olie – het doel is in ieder geval niet eens stevig te lachen.

MP-in-review-1

Zie dat lettertype, hoe authentiek

‘I’m only going to say this once’

Het is het onderwerp van talloze films, boeken, drama’s, toneelstukken – maar van komedie heb je er niet veel… Ze zijn er echter wel. Kan je je M*A*S*H nog herinneren, waarbij de oorlog met Korea op de hak werd genomen? Of Dad’s army voor de ouderen onder ons, of iets recenter ‘Allo ‘Allo waarbij de Tweede Wereldoorlog centraal stond. Is dit galgenhumor? Verwerken we hiermee (inter)nationale trauma’s? Hoe lang zal het duren voordat iemand een hilarische serie maakt over de Golf- of de Balkanoorlog? Gaan die er komen of zijn er onderwerpen te verschrikkelijk voor humor?

MP-in-review-2

Het centrale bord, met gebouwen om te kopen of eenmalig te gebruiken. Let op de asbak linksboven, daarin komt het omkoopgeld te liggen… je dacht toch niet dat bommen bouwen vanzelf ging?

Absolute dominantie

Nou nee dus. Zelf de geschiedenis van de atoombom is niet heilig. In The Manhattan Project ontwerpt jouw team wetenschappers en ingenieurs bommen, met als doel de eerste te zijn in de wapenrace, de eerste die zoveel wapens van massadestructie heeft dat de anderen hun handen in de lucht werpen voor jouw absolute overweldigende vuurwapendominantie. Of anders gezegd, totdat je als eerste een aantal punten hebt bereikt.

Ziehier, een leeg land, klaar voor actie

Ziehier, een leeg land, klaar voor actie

Een efficiënte oorlogsmachine

Je start het spel met wat geld en wat ongedefinieerde werkmennekes. Elke beurt zet je deze in om gebouwen te kopen, wetenschappers en ingenieurs te creëren in de universiteiten (of uitzendkrachten in te zetten als je eigen werkvolk compleet is), yellow cake uit mijnen te halen, te spioneren bij elkaar en bommen te bouwen. Je mag per beurt een menneke op het grote bord zetten en zoveel als je wilt en hebt op je eigen bord – een op het internationale speelveld, zoveel mogelijk in je eigen land, mocht je in je rol willen blijven. Op je eigen bord bouw je je fabrieken, je mijnen en je universiteiten en bouw je – als je het goeddoet – een efficiënt functionerend oorlogsmachientje op waarmee je aan de lopende band materialen kunt produceren voor het bouwen, het testen en afschieten van bommen.

Zie je die groene? Die daar niet hoort? De spion!

Zie je die groene? Die daar niet hoort? De spion!

Alles mag in oorlog (en liefde)

Want die bommen, daar draait het om. Zonder bommen geen punten – en het duurt even voordat je ook werkelijk bommen kunt gaan bouwen. Het kost niet alleen mankracht, geld en yellow cake, maar ook Plutonium of Uranium. En daar kom je niet zo makkelijk aan. Maar zoals het in het echte leven ook gaat, kun je het jezelf makkelijker maken door te spioneren bij de buren. Kies voor de spionage-actie en je kunt een gebouw van je buurman gebruiken zonder dat hij of zij daar iets aan kan doen, en ook nog eens zijn eigen gebouw niet meer kan gebruiken. Hoogst irritant, zoals werkelijke industriële spionage ook zal zijn, stel ik me zo voor. Wil je echt vervelend doen, dan bombardeer je een paar faciliteiten van een van de andere landen om die persoon uit de wapenwedloop te houden. Wederom zeer irritant, maar niet ver bezijden de werkelijkheid. Alles mag in oorlog en liefde, en dit is oorlog, vergeet dat niet.

Duur hoor, Uranium.

Duur hoor, Uranium.

Terugtrekken of blijven?

Gelukkig sta je niet machteloos toe te kijken hoe anderen jouw fabrieken overnemen of je gebouwen bombarderen. Per beurt mag je kiezen tussen het plaatsen van een werker of het terughalen van al je mankracht. Dit maakt het spel een stuk strategischer omdat je tijdens het spel in een andere volgorde dan de anderen gaat spelen. Plotseling maakt het uit: plaats ik alles wat ik heb zodat ik veel grondstoffen creëer, of haal ik nu alles terug zodat ik niet alleen van die vervelende spion af ben, maar zodat ik ook in de volgende ronde als eerste de kans heb op een aantal plekken? Hoeveel hebben de anderen nog? Moet ik me nu al terugtrekken? Of juist niet? Dit geeft niet alleen meer ruimte voor strategie, maar maakt het spel ook sneller: je hoeft niet alles altijd maar in te zetten als het voor jou geen zin meer heeft.

.. totdat de bom valt...

.. totdat de bom valt…

Wedloop naar anticlimax

Vanaf het moment dat je zover bent dat je ook echt bommen kunt gaan bouwen, dan gaat het snel. Tot aan dat moment kan het lang duren, zeker als het je niet lukt een goed lopende productiemachientje te maken. Als je niet voldoende yellow cake produceert, als je geen manieren hebt om aan uranium of plutonium te komen anders dan op het grote bord. Dan kan het duren, en duren. Tot het moment dat de eerste bommen worden gebouwd – dan gaat ‘t rap. Geheel thematisch kan, als de eerste een bom heeft uitgevonden, de rest het gelijk daarna ook. Gevaarlijke kennis zoals dat kan je toch ook niet lang geheim houden? En zodra deze eerste over de streep is, is het een werkelijke wedloop. Het tempo neemt toe en de spanning ook. Was het in het voorgaande uur nog relatief relaxt, beetje bouwen, beetje elkaar dwarszitten, nu spant het erom. Wie heeft als eerste die punten? Wie kan snel genoeg aan voldoende mankracht en uranium/plutionium komen? En als de eerste dan dat puntenaantal heeft bereikt, dan voelt dat als een anticlimax. Eigenlijk moet je die laatste bom ook echt op het bord neersmijten, om iets te voelen van die werkelijke destructieve kracht. Als eerste 60 (of 50 of 70, afhankelijk van het aantal spelers) punten halen, heeft niet hetzelfde effect, zeg maar.

Bloody history...

Bloody history…

En de rest is geschiedenis

Anticlimax daargelaten, de vraag was: is dit grappig? Jazekers, dat is het. Is dit te verschrikkelijk voor humor? Nee, dat is het niet. Het is een luchthartige parodie op de geschiedenis en de wapenwedloop, met een dikke lading zout, dat je niet te serieus moet nemen en moet spelen zonder je druk te maken over de geschiedenis hiervan. Dus gniffel zonder schuldgevoelens over bommen die Big Bertha heten, Big Enchilada of Gone Fission. Geniet van het bombarderen van elkaars gebouwen en het irritant bij elkaar spioneren. Geniet vooral ook van het artwork, geheel in stijl van de jaren 50, waardoor het een fijn gevoel van voorbije tijden geeft. Die bom is toch al gevallen en de rest is geschiedenis.

The Good

  • Het thema: je voelt je bijna een heuse bommenbouwer in de jaren 50
  • Vormgeving versterkt dat gevoel, het spelbord en de kaartjes ademen die tijd
  • Kiezen voor inzetten of terugtrekken maakt strategisch
  • Niets beetje alleen machientje bouwen, je kan anderen dwarszitten
  • Licht, luchtig, humoristisch

The Bad

  • Duurt lang voordat je zover bent dat je bommen kunt maken en dus punten kunt krijgen
  • Het thema: het kan zijn dat mensen dit niet een fijn thema vinden voor een spel
  • Het einddoel, punten halen, voelt als een anticlimax en is weinig spectaculair
8

Bijdrage van: Inez

Nog geen berichten.

En, hoe denk jij erover?

GAMIFIEDlife

Gamifiedlife is een platform voor bord- en kaartspellen. Spellen zijn leuk, mooi, interessant, innovatief en dat moet iedereen weten!

Copyrightshizzle

Gamifiedlife is een site van Inez Groen, gehost bij www.bigbosswebhosting.nl en gemaakt op WP GamesZone/Themefuse.
Icons made by Freepik from www.flaticon.com is licensed by CC BY 3.0

Reviewexemplaren

Gamifiedlife houdt zich aanbevolen ook jouw games te recenseren. Stuur deze naar Postbus 326 5060AH te OISTERWIJK en je krijgt onze eerlijke en ongezouten mening :)

SchrijfMee!

Gamefreak? Auteur? Journalist-in-de-dop? Schrijf mee en help deze site geweldig te maken! Mail naar mail@gamifiedlife.nl.